26/8/2007 - Ben size göğüs çatalınızı açın diyor muyum?

4/6/2007 - Cansel Elçin Röportajı...

4/6/2007 - Mankendi, ‘kötü’ oldu

Yeşilçam sayfalarında şöyle küçük bir gezintiye çıktım. Niyetim, yaklaşık bir asırlık sinema tarihinin kaç tane ‘kötü adam’ karakteri çıkardığını bulmaktı. Rahmetli Erol Taş, Bilal İnci, Nuri Alço ve tecavüzcü Coşkun’dan başkası gelmedi aklıma. Her gün onlarca kişiyi star unvanıyla cilalayıp piyasaya süren televizyon bile, iş ‘kötü adam’ karakterine gelince sınıfta kalmıştı. Neyse ki son dönemlerde bu boşluğu doldurma gayretinde olan bir isim var; Saruhan Hünel. Nam-ı diğer Tilki Ekrem. Unutanlarınız için hatırlatayım, yıllar önce Alişan’ın başrollerini oynadığı ‘Aynalı Tahir’ dizisinin kötü adamı. Ünlü oyuncu 6 bölüm için anlaştığı dizide 3 Aynalı Tahir, onlarca yardımcı oyuncu değiştirdi. Dizi onun sayesinde tam 170 bölüm, yani beş yıl devam etti. Böylece televizyon yeni bir kötü adam, Saruhan Hünel de on binlerce fanatik hayran kitlesi kazanmış oldu. Öyle ki hayranları ‘ekranın en iyi erkek oyuncusu’ anketlerinde ilk sıralara taşıdı kendisini. Erol Taş’ın tahtına aday gösterilen ünlü oyuncu, “İyi insanı herkes oynar, önemli olan sert insanı oynamak.” diyor. Asıl patlamasını iki yıldır devam eden ve derin devlete çalışan bir mafya tetikçisini canlandırdığı ‘Kaybolan Yıllar’ dizisiyle yapan Saruhan Hünel’i yakından tanımaya ne dersiniz? Biz hikâyesini dinledikten sonra ‘bu duygusallıkta biri nasıl bu kadar iyi kötü adamı oynar?’ diye düşünmeden edemedik. İşte size duygusal, hüzünlü bir kötü adam portresi...

Saruhan Hünel kimdir?

1970 doğumlu, Fatihli orta direk bir ailenin iki çocuğundan biri. Anne tarafım Arap. Baba tarafından Arnavut kökenliyiz. Babam tekstilci, annem ise ev hanımı. Bir de kız kardeşim Aslı var. O da Türk sanat müziği sanatçısı.

Kötü adamı oynasanız da gözlerinizde gizli bir hüzün var. Hayatınız pek güllük gülistanlık geçmemiş sanırım?

Öyle de diyebiliriz. Annem 15-16 sene ağır bir hastalıkla boğuştu. Yanlış ameliyat sonucu midesinin dörtte üçü alındı. Bunun sonucunda diğer organlarındaki rahatsızlıklar başladı. Her sene bir ameliyat oluyordu. Kız kardeşimle bana bakacak kimse yok, baba derseniz o da işte. Okuldan akşam eve geldiğimizde kapıyı kendimiz açıyorduk. Ev soğuk, karanlık... Çok geceyi sokakta geçirdiğimi bilirim. Sokak çocukları tamamen sevgisiz büyüyor. Biz de yüzde elli sevgiyle büyüdük. Yaşadıklarınızı unutsanız da izi mutlaka kalıyor. Gülümsemenize bile hüzün yansıyor.

Bu şartlarda eğitiminizi tamamlayamadınız öyleyse?

Meslek lisesinde tekstil bölümünde okuyordum. Zaten maddi anlamda da biraz zorluk çektiğimiz için hafta sonları harçlığımı çıkarmak için çalışmaya başladım. Marmara Üniversitesi İşletme’yi kazandım; ama devam edemedim. Maddi anlamda bizden daha güçlü insanlara karşı kendimi koruyabilmek için erken yaşta para kazanmam gerekiyor diye düşündüm.

O yıllarda günün birinde oyuncu olma hayali kuruyor muydunuz?

1985’lerdi benim gençlik dönemim. O yıllarda oyunculuk hayali bize çok uzaktı. Çevremizde gördüğümüz insanlar hayatımızı şekillendiriyordu. Baba, esnaf, ticaret yapanlar... Dolayısıyla tek bir hayalim vardı; babamın işini devam ettirmek, üniversite bitirip işimizi daha da büyütüp iyi yerlere taşımak. Ama o yıllarda mankenlik çok popülerdi. Genellikle arkadaşlarım manken olacağını söylerdi. Ben de onlardan duyup ‘manken olacağım’ dedim. Kursa falan gittim, derken mankenliğe başladım...

Mankenlikten oyunculuğa geçiş nasıl oldu?

Mankenlik yaptım; ama sevmedim. Bana göre değildi. Ajansa bağlı olarak çalıştığımız için belli çevrelerde tanınıyorduk. 20’li yaşlarda TRT için çekilen birkaç tarihî filmde oynadım. Sonra Emrah’la iki dizide rol aldım. Askerlikten sonra Aynalı Tahir dizisinden teklif geldi. 6 bölüm için anlaşmıştık; ama dizi 170 bölüm çekildi ve 5 yıl sürdü.

Aynalı Tahir’den sonra uzun bir süre ara verdiniz. Nedeni neydi?

5 sene kötü adamı oynadıktan sonra herkesin kafasında kötü adam imajı oluştu. Rolün üzerine yapışması tabiri var ya bende öyle oldu. Başrol teklifi bile gelse kötü adam oluyordu. Sokaktaki insanlar da beni gördüğünde Ekrem diye bağırıyordu. Farklı roller gelmesi için bir süre teklifleri değerlendirmedim.

Kötü adam imajının üzerinize yapışmasından mı korktunuz?

Hayır. Ben kötü adamı oynamayı seviyorum. İyi insanı zaten herkes oynar, önemli olan sert’i oynayabilmek. Ben sadece farklı rollerde de oynamak istedim.

Kaybolan Yıllar dizisindeki Esmer karakteri mafyanın tetikçisi ama...

Burada üç duyguyu bir arada yaşıyoruz. Bir tarafta devleti adına çalışan bir insan, bir yanda mafyanın soğukkanlı tetikçisi, bir yanda da dünyadaki en değerli varlığını arayan âşık bir adam. Çok sert bir sahnenin ardından çok duygusal olabiliyoruz. Bu yüzden Esmer’e çok kötü adam diyemeyiz.

Son dönemde Alacakaranlık, Kurtlar Vadisi gibi diziler popüler oldu. Kaybolan Yıllar da onlardan biri mi?

Kaybolan Yıllar, yetimhanede birlikte kalan üç çocuğun hikâyesini anlatıyor. Çeşitli sebeplerle yolları ayrılan üç çocuktan biri (Esmer) derin devlet için yetiştiriliyor. Ali polis oluyor. Aileye verilen Ezo da doktor. Esmer, çocukluk aşkı Ezo’yu arıyor yıllarca. Sonra üç arkadaşının yolları kesişiyor... Senaryonun Kurtlar Vadisi’yle benzerliği yok. Esmer, derin devletin adamı. Dizide aksiyon sahneleri var; ama her silah kullanılan dizi Kurtlar Vadisi’ni akla getirmemeli. Bizimki aslında bir aşk hikâyesi...

Yetimhanede kalan çocukların hikâyesi dedik de hakikaten Türkiye’nin kanayan yarası bu kurumlar...

Son dönemlerde medyaya yansıyan haberler buraların gerçekten kanayan yara olduğunu gözler önüne serdi. Hani önceden göz görmeyince gönül katlanır durumu vardı. Artık insanlar görmeye başladı. Buralarda kalan çocuklar bizim geleceğimiz. Dolayısıyla bu çocuklara ilgi göstermemiz gerekir. Her şeyi devletten beklemek yanlış. Milyonlarca insanız, hepimiz bir iyilik yapsak bu çocuklar kurtulur. O kurumlardaki çocukların her türlü ihtiyaçları karşılanıyor olabilir. Ama onların en büyük eksiklikleri sevgi. Bunu onlardan esirgemeyelim. Ben herkesten bir ricada bulunuyorum. Ne olur herkes bir kere Çocuk Esirgeme Kurumu’nu ziyaret etsin. Etkilenmeyecek bir tek insan düşünemiyorum.

İyi aile çocuğu, düzgün adam imajınız var. Bu bir anlamda oyunculuğunuzu sınırlandırıyor mu? Çok uç bir rolü oynar mısınız?

Hayır ben oynamam. Oynarım diyenlerin yüzde 95’i de oynamaz zaten. Onlar ben oyuncuyum, her rolü oynarım havasında oldukları için öyle diyorlar. Dilin kemiği yok, her şeyi söyleyebilirsin de iş icraata geldiğinde o kadar kolay değil. Ben teklif geldiğinde reddetmek için yol arayacağıma baştan oynamam diyorum. Ben kabul etsem seyirci beni o rolde kabul etmez. Hem benim kariyerim hem de iş batar.

Kadir İnanır etek giyinmişti bir filminde, buna ne diyorsunuz?

35 yaşındayken o eteği giydiremezdiniz Kadir İnanır’a. Ama o filmi çekerken hem belli bir yaş olgunluğuna erişmişti hem de Türkiye’de sağlam bir Kadir baba imajı oluşturmuştu.

Komedi oynamayı düşünür müsünüz?

Hayat ne getirir bilmiyorum; ama sit-com tarzı dizileri sevmiyorum.

Oyunculuk bir meslekse bu mesleğin doruk noktası nedir?

Oyunculuğun bence doruk noktası yok. Ama illa bir ölçü koyacaksak Oscar’ı almak derim.

Böyle bir hayaliniz var mı?

Herkesin vardır. Ben bireysel anlamda düşünmüyorum. Ülkemiz adına böyle bir ödüle ihtiyacımız var.

Bunun için bir sinema filmi çekmek gerekir.

4/6/2007 - ‘Kızımın tiyatrocu olmasını istemem’

‘Televizyon ekranlarına damgasını vuran ağa dizilerine öncülük eden oyuncu kim?’ diye sorulsa, cevabı Emre Kınay olur kuşkusuz. Yılan Hikayesi’nde Erkan Ağa, Berivan’da Ferhat Ağa rolleriyle tanıdık ünlü oyuncuyu. Sonra Yeditepe İstanbul’da Yusuf karakteriyle çıktı karşımıza. 15 yıllık tiyatro geçmişine onlarca oyun, 4 sinema filmi sığdırdı. İnşaat filmindeki performansıyla 2004 yılında düzenlenen 23. İstanbul Film Festivali’nde en iyi erkek oyuncu ödülüne layık görüldü. Beyazcamı ticari bir araç olarak gören Kınay, paranın konuşulduğu yerde sanatın yapılamayacağı görüşünü savundu yıllarca. ‘Televizyona iş yapacağıma Tahtakale’de toptancılık yaparım’ çıkışı da bu yüzdendi. Ancak beyazcamın sihrini anlaması uzun zaman almadı. Öyle ki artık televizyonu, oyuncuların sinema ve tiyatroya yatırım yapmaları için beslenme kaynağı olarak görüyor. “Televizyonu reddetmek ahmaklık olur” söylemi ise düşüncelerini özetliyor.

Emre Kınay şimdilerde başrollerini İclal Aydın’la paylaştığı ‘İki Aile’ dizisinde üç kız babası reklamcı Oğuz Bey’i canlandırıyor. Şimdiye kadar oynadığı roller bir tarafa Oğuz karakteri biçilmiş kaftan ünlü oyuncu için. Çünkü o gerçek hayatta da bir kız çocuğu babası. Her baba gibi 2,5 yaşındaki kızı Duru Lal için iyi bir gelecek hazırlamanın derdinde olan Kınay’ın hayatına zoom yaptık. İşte gözümüze takılanlar...

Şimdiye kadar başkalarının hikâyelerini anlattınız rollerinizle. Şimdi kendinizi anlatma zamanı?

İstanbul kökenli bir ailenin altıncı kuşak çocuğuyum. Babam ses mühendisi, annem de tiyatrocuydu. Onlar sayesinde sinemayla erken yaşta tanıştım. Babamın montajını, dublajını yaptığı kısa filmleri izleyerek büyüdüm. Yaramaz bir çocuktum. Küçükçekmece’de bahçeli bir evde oturuyorduk, ağaç tepelerinde geziniyordum. Yönetmenlik hayalleri kurarken, şimdi çok önemli bir ismin hazırladığı (isim vermiyorum polemik olmasın diye) soruları aptalca bulup ‘Böyle bir sinema okulunda okuyacağıma oyuncu olurum’ diyerek son anda yönetmen olmaktan vazgeçtim. 1990 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Konservatuar’ı kazanıp tiyatro bölümünde okumaya başladım. 1992 yılından beri profesyonel olarak oyunculuk yapıyorum.

9 yaşınızda babanızı kaybetmişsiniz, zor bir çocukluk olsa gerek sizinki?

Babasız bir çocuk olarak büyümek çok zor. Bir de erkekseniz daha zor. Erken yaşta hayatın yükünü üzerinize almanız gerekebilir. Nitekim bende de öyle oldu. Babam tam işinden emekli olup birikim yapmaya başlayacağı zaman vefat etti. Bu yüzden bütün ailece maddi ve manevi çok zorluk çektik, küçük yaşta çalışmaya başladım. 9 yaş ile 11 yaş arası tamamen flu. Hiçbir şey hatırlamıyorum. Babasız büyümenin bende neleri eksik bıraktığını bilmiyorum. Çünkü insanın babası olduğunda nasıl büyüdüğünün formülünü bilmiyorum.

Ailenizin size bıraktığı ilkeler mutlaka olmuştur...

Çok demokratik bir aile ortamında yetiştim. Herkes çata çat hakkını arıyordu. Türkiye’de herkesin hayalini kurabileceği kadar demokratikti. Öyle ki ailenin en küçüğü bile oylamada söz sahibiydi. Evle ilgili bütün kararları oyla alıyorduk.

Mesela...

Eve alınacak televizyonun ebadı, arabanın rengi ve modeli, çocuk yuvaya gitmeli mi.. gibi. Bu kuralları şimdi bile devam ettiriyoruz.

Baba olmak nasıl bir duygu?

Bu duyguyu kelimelerle anlatmak imkansız. Babalık Allah’ın bir insana bağışlayabileceği en büyük şey.

Çocuk büyütmek zor zanaat. Kız çocukları daha nazlı olur. Korkularınız oluyor mu?

Cinsiyet ayrımının bence bir önemi yok. Ama özgürlükleriyle ilgili korkularım var. Bu ülkede kadın olduğu için biraz zorluk çekecek. Çünkü erkeklerin nasıl olduğunu ben kendimden biliyorum.

Televizyon ve bilgisayar çocuklar için büyük tehlike olarak görülüyor. Sizce de öyle mi?

Bence teknolojiyi nasıl kullanacağınız önemli. İyi kullanırsanız lehinize çevirmek sizin elinizde. Televizyondan da çocukların öğrenebileceği çok şey var. Ben hayvanat bahçesinin olmadığı bir ülkede zebrayı nasıl göstereceğim kızıma? Param yok, Amerika’yı, Arjantin’i nasıl gezdireceğim? Bu yüzden iyi ki televizyon ve bilgisayar var.

Aileye düşen görev ne?

Çocuğun eğitiminde aile birincil etken. Ailenin, çocuk doktor çıktığında ‘Bizim oğlan doktor’ diyerek koltukları kabardığı gibi oğlan uyuşturucu bağımlısı olduğunda da pay çıkarması gerekir. Biz toplum olarak başarıları paylaşır, başarısızlıklarda ise o kişiyi yalnız bırakırız. Eğer çocuk eşcinsel olursa, onu 11 yaşına kadar kız çocuğu gibi büyütmekte aramayız suçu, yalnız bırakırız. Ama oğlan mahallenin zamparasıysa hepimiz baş tacı ederiz. Bu zihniyet değişmeli.

Kızınız bir gün ‘Baba ben konservatuara gitmek istiyorum.’ derse?

Beni ikna ederse seve seve kabul ederim. Ama bu ülkede tiyatro yapmasını istemem. Çünkü entelektüellerin bile sanatına sahip çıkmadığı bir ülkede kime tiyatro yapacak?

Hangi mesleği seçsin istersiniz?

Hangi mesleği seçerse seçsin yeter ki hakkını vererek yapsın. Ama iç mimar, tıbbiyeci veya diplomat olsun isterim.

Yoğun bir tempoda çalışıyorsunuz. Ama babalık da ihmale gelmez. Zaman ayırabiliyor musunuz?

Maalesef ayıramıyorum. Dizi çekimlerinden arta kalan zamanı tiyatroda geçiriyorum. O yüzden kızıma ve eşime zaman ayırmak için yazı bekliyorum...

Rol aldığınız ‘Sen misin Değil misin?’ ve ‘İstanbul Şahidimdir’ dizileri birkaç bölümden sonra yayından kaldırılmıştı. İki Aile ile başarıyı yakaladınız sanırım...

Evet bir başarı var ortada; ama ben buna gerçek başarı diyemiyorum nedense. Dizi reyting alıyor, biz sevdiğimiz işi yapıyoruz. Ama benim için başarıda asıl kriter tiyatro ve sinema. Çünkü televizyonda işler biraz sizin dışınızda gelişiyor, kurallarını siz belirlemiyorsunuz. Televizyonda işler ticari. Paranın çok konuşulduğu yerde sanat olmaz. Dünyanın en iyi dizisini çektiğinizi iddia etseniz de ertesi gün reyting sonuçları iyi değilse o dizi yayından kalkıyor. Oysa sanatsal işlerde rakamsal değer güdülmemeli.

“Televizyona iş yapacağıma Tahtakale’de toptancılık yaparım” gibi büyük bir söz etmiştiniz. Ama bugün televizyonla gündemdesiniz. O günden bu güne ne değişti?

Ben televizyonu seviyorum. Yaptığım işlerin hepsini de severek yaptım. Ama şu da bir gerçek ki televizyona yaptığım işlerin hepsi ticari. Bugün sinema ve tiyatronun, gazetecisinden tutun da işadamına kadar her kesimden dirsek gördüğü toplumda televizyon, sinema ve tiyatroya destek veriyor. Çünkü orada eleman istihdam ederek onların sinemada ve tiyatroda ürün vermelerini sağlıyor. O yüzden de televizyonu reddetmek ahmaklık olur.

Başarıyı formüle etseniz...

Einstein demiş ki: Başarı X+Y+Z ise; X çok çalışmayı, Y durmadan araştırmayı, Z gerektiğinde susmayı bilmektir. Ben de aynı düşüncedeyim.

Gençlere neler tavsiye edersiniz?

3/6/2007 - KARAOĞLAN’IN BİLİNMEYEN TARİHİ ARALANDI

Fotoğrafevi tarafından çıkarılacak albümde yer alan 160 kadar fotoğraf, dönemin birçok olayına ışık tutuyor. Güler’in Hayat Mecmuası ve Time Dergisi muhabiri iken çektiği fotoğraflar arasında Ecevit’in siyasi ve özel yaşam karelerinin yanı sıra Kanlı Taksim Olayları, İsmet İnönü ve Mevhibe Hanım, öğrenci olayları ile mitingler yer alıyor. Ecevit ölmeden önce hastaneye kaldırıldığında, “Benim bu adama son bir hizmetim olmalı.” diyerek daha önce niyetlendiği ve hatta Ecevit’in kendi elleriyle düzelttiği kitabı yeniden gözden geçiren Ara Güler, Ecevit’i 1960 ihtilalinin ardından CHP’den ayrılışına kadar takip etmiş. “O zamanlar çok sıkı bir gazeteciydim ben. En yalan konuşmayan tarih kitabıdır, fotoğraf makinesi mekaniktir. Sevdalanmaz da. Ama şimdiki dijitalde her şeyi değiştirebilirsin. Onun için önce foto muhabirlerini döver polisler. Hırsızın da, polisin de, dünya tarihinin de korktuğu fotoğraf makinesi ve kameralardır.” diyen Ara Güler, seçim otobüsü kullanan ilk politikacının Bülent Ecevit olduğunu söylüyor. “Ecevit’le bütün Trakya’yı gezdim. Otobüsün içinde hiç konuşmazdı, boyuna yazı yazardı. Notlarını otobüste bile daktilo ederdi.” diyen Güler, İsmet İnönü ve eşi Mevhibe Hanım ile Ecevit ve Rahşan Hanım’ı birlikte çektiği kare için, “Bu odada kimse resmini çekmemiştir onların. Bu tarihî bir resimdir, benden başka çeken adam yok.” yorumunu yapıyor.

Ecevit’le aynı zamanda iyi arkadaş olan usta fotoğrafçı, Ecevit’in pozlarında ciddi olduğunu ve bunun gündelik hayata yansıdığını söylüyor. Ecevit’in evinden dışarı pek çıkmaması hususunda, “Rahşan ‘Şimdi dışarıya çıkarsak ayıp olur.’ diyordu. Biraz da o engelliyordu yani.” diyen Güler, Ecevit’in en öne çıkan özelliğinin Türkiye’yi dolandırmaması olduğunun altını çiziyor. Ara Güler’i bu kitabı hazırlarken en çok şaşırtan olay ise Bülent Ecevit’in 7 kez suikasta uğradığını öğrenmesi olmuş. Güler, “Ecevit’in İsmet Paşa’ya kazık atarak” CHP’nin başına geçtiğini söylediğinde ise bu durumu İsmet Paşa’yla konuşup konuşmadığını merak ediyoruz. Ara Güler o muzip üslubuyla cevap veriyor: “Sorar mıyım ulan, enayi miyim? Aram bozulur.”

Peki Ara Güler, Ecevit son yolculuğuna uğurlanırken fotoğrafını çekti mi? Cevap: “Üşendim abi. Son derece tembel bir herifim. Tembel olmasam da bıktım fotoğraf çekmekten.”

Dünyanın en iyi yedi fotoğrafçısından biri olan Ara Güler’le, hazırladığı “Beyaz Güvercinli Adam-Bir Dönemin Hikayesi” kitabından hareketle Bülent Ecevit’i ve kendisini konuştuk. Henüz basım aşamasındaki kitabın sıcaklığı muhabbetimizle karışınca Ara Kafe’den neşeli kahkahalar yükseldi. Usta fotoğrafçı ilginç anılarını kendi üslubuyla anlattı. Şahsen benim hayatımı da neşeyle ‘ara’ladı...

‘Beyaz Güvercinli Adam’ albümünde kaç fotoğraf yer alıyor?

Valla saymadım, 150-160 fotoğrafı var. 1960 İhtilali’nden başlıyor. Tanklar, adamlar, askerler-maskerler, çocuklar, Turan Emeksiz olayı filan… Çok sıkı bir gazeteciydim. Genel seçim boyunca bütün mitinglerde Ecevit’in yanında dolaştım. Mitinglere girişleri, çıkışları. Seçim otobüsü kullanan ilk politikacı Ecevit’tir. Onunla bütün Trakya’yı gezdik. Seçimlerde vatandaşı çekmek daha enteresandır ama. Otobüsün içinde hiç konuşmazdı, boyuna yazı yazardı. Niye? Çünkü gittiği vilayette ne konuşacağını bilmiyordu, havadan aldığı tansiyonla not alıyordu. Otobüsün içinde de daktiloyla yazıyordu. Çok çabuk da yazıyordu. Ecevit’e kaç tane suikast yapıldı biliyor musunuz? Biz birini biliyoruz, 7 tane suikast yapılmış Ecevit’e. Sonradan da İsmet Paşa’ya kazık attı, onu suçladı falan filan, genel başkan oldu.

Siz o olaydan sonra İsmet Paşa’yla, bu durumla ilgili bir şey sormadınız mı?

Sorar mıyım ulan, enayi miyim? Aram bozulur. (Gülüşmeler)

Tamamı size mi ait fotoğrafların?

Bazı fotoğraflar da var, başkasından aldığım. Mesela Kıbrıs çıkarmasına gidemedim ki, AP’den aldım. Ben Kıbrıs yüzünden Amerikan Hastanesi’ne düştüm, kaburgalarım kırıldı. Adana’da uçuruma uçtum. Kıbrıs Barış Harekâtı döneminde Hava Kuvvetleri Komutanı İrfan Tansel idi. Bana tayyaresini verdi, gittim İncirlik’e. O dönemler hiç kimseyi kabul etmezlerken ben Paşa’nın yanındayım ve tayyare ile Adana’ya oradan da Kıbrıs’a gidiyorum, düşünün. Ama altından arazi görünen bir kargo tayyaresi! Askerler aşağıda, ben yukarıda havadayım. İstedim ki, arkada sis olsun. Bizim gemiler de önde Kıbrıs’a doğru gitsin. Ama geminin biri ötede, diğeri bambaşka yerde. Yan yana getiremedim. Adana’ya geri döndüm. Çukura düştüm işte orada da, omuz kemiklerim kırıldı, elim yere değecek gibi... Bir ay hastanede süründük.

Askerden helikopter alacak kadar bir güveni nasıl tesis ettiniz?

Güven falan değil abi. İlk fotoğraflı dergi olan Hayat Mecmuası’ndayım o zaman. Hürriyet, 80-90 bin satarken, 250 binden çok satıyorduk. Yassıada sayılarında 400 bindi tiraj. Ayrıca Time idim yani.

Kanlı Taksim olaylarının fotoğraflarının tamamını siz mi çektiniz?

1977 Taksim olaylarında benim fotoğraflarım yanında İsveçli ama Alman bir başka fotoğrafçının resimleri de var. Kapadokya’ya peri bacası çekmeye gelmiş. Bende misafir kalırken sabah Taksim’e götürdüm, ‘adam suratları çek’ dedim. Ortalık birbirine girince ‘Ne oldu?’ diyor. Türkiye tarihini mi anlatayım oturup? Herif o delikten bütün ölüleri çekti. Ben bir kare çekebildim. 500 lira önerdim, vermedi. O sırada Hasan Cemal, Cumhuriyet’te idi. Almancası da olduğu için Pierre Loti Oteli’ne gönderdim. Ne diller döktüyse, parayı ödeyip negatifleri getirdi. Bunlar sadece Cumhuriyet’te çıktı.

Cenazesini neden çekmediniz Ecevit’in?

Üşendim abi. Son derece tembel bir herifim. Tembel olmasam da bıktım. Bıktım abi, bıktım anladın mı? (Gülüyor)

Şair, politikacı, eş, gazeteci… Ecevit’in hangi özelliğini önemsiyorsunuz?

Tabii en öne çıkan özelliği Türkiye’yi dolandırmamasıdır. Namuslu politikacı olmuştur. Yoksa büyük bir şair değildi, sıradan bir şairdir. En bilinen Türk politikacısı olmuştur, İsmet Paşa’dan sonra. Ama ondan daha da verimlidir.

Ecevit iktidarda, muhalefette, mahkemede ve evde nasıl fotoğraf veriyordu?

Mahkemelerde sıkılıyordu. Evinde rahat gibi gözüküyordu, ama rahat değildi. Çünkü hep kafasının gerisinde olaylar vardı. Anlaşılıyordu suratından. Ama resim çekiyorum diye ona göre duruyordu.

İnönü ve Ecevit dışında başka bir siyasetçiyi neden çekmediniz?

O zaman bu adamlar revaçtaydı. Şimdi git deseler, umurumda olmaz hiçbiri.

Peki Süleyman Demirel?

Onu da çok çekmişimdir. Ama ondan bir kitap çıkmaz. Ayrıca onun istemesiyle mi bir kitap yapacağım. O kim ki? Çok acaip bir suratı vardır. Herifin politik olmadığı zaman yok, valla ilginç bir tip.

Erbakan ve Menderes peki?

Erbakan, başbakan olduğu zaman çektim. Yedi buçuğa randevu verdi, on buçukta geldi. Bir Amerikalı yazarı götürmüşüm, herif aç kaldı. Menderes’i de çok çektim. Ama aramak lazım, üşeniyorum. Ecevit’i kitap yapıyoruz. Bunu Japonya’da satsak kaç tane satar? Bir! (Gülüyor) Winston Churchill değil ki herkesi ilgilendirsin. Atatürk bile olmaz ya! Bir İngiliz’e sorsan bilmez Atatürk’ü, biz biliyoruz.

Arşivinizde duran 800 bin kareyi niye kaderine terk ettiniz?

Şimdi adam telefon ediyor, ‘Sana şu kadar para vereyim, bilmem neyi versene.’ diyor. Yukarıya çıkmaya üşendiğim için ‘Onu çekmiştim ama kaybettim’ diyorum. Daha kolay değil mi abi? Elli saat ara! Hiçbir paraya değmez. (Gülüşmeler)

Artık makineniz elinizde yok. İstanbul’u fotoğraflamak içinizden gelmiyor mu?

Gelmiyor. Benim İstanbul’um Yahya Kemal’in, Orhan Veli’nin şiirinde, Tanpınar’ın anlattığı İstanbul’dur. Artık hissedemiyorum, İstanbul ölmüştür. Kokular içinde cesetlerin üzerinde geçiyoruz ulan, cesettir İstanbul. Baksana sokağa, tiplere bak! Böyle İstanbul mu olur?

Fotoğraf çekmek niye ıstırap çekmektir?

Benim için değil, diğerleri için. Onlar ha fotoğraf çekmiş, ha kuyudan su çekmiş fark etmez. (Gülüyor) Fotoğrafları beynimde çeker, sonra makineye aktarırım.

Deklanşöre hiç basmayıp da keyfini sürdüğünüz bir görüntü olmadı mı?

Bali Adası’nda idim, çekmedim, güneşin batışını seyrettim. Çok keyif aldım. Pişman olmadım. Ama sonra kızdım, neden çekmedim diye. Niye çekeceksin ki enayi, yaşa! Olanı yaşayamıyorsun.

Gıpta ettiğiniz fotoğraf oldu mu?

Bende kıskançlık hissi yoktur. O da çeksin, sen de çek. Nasıl olsa hepsi ölecek.

Hangi çağı fotoğraflamak isterdiniz?

Rönesans döneminde yaşamak isterdim. O da 400 sene sürdü. Ortaçağ’da da olmamak lazım. Elektrik yok, araba yok. Fotoğraf mühimse mühimdir abi! Ne çekersen çek dokümantasyon topluyorsun demektir. Yerde bir düğme mi çektin, demek ki orada bir düğme vardır. Fotoğrafta başka bir şeye yaramaz zaten. Sanat manat diyorlar ya, sanatın kendisi palavradan doğar. Biz gerçeği zapt ediyoruz, sanatçı bunu yapmaz ki! Sanat yalandan doğar. Her akşam dünyada bir sürü Hamlet ölüyor. Bu kadar çok Hamlet mi vardı? Herifin cenazesine bile gidemedik. (Gülüşmeler) s.zengin@zaman.com.tr

Einsteine’i çekmek isterdim, yaşım tutmadı

Ünlü ile sıradan birisini çekmenin farkı nedir?

Senin ünlü dediğin bu adamları takmıyorum. Benim için o kadar mühim değil; taktığım birkaç adam var. Mesela Einsteine’i çekmek isterdim, yaşım tutmadı, adam öldü. Çekerken çok heyecanlanmam. Heyecanlanırsan donarsın.

Ölü bir insanı çekmekle, yaşayan bir insanı çekmek arasındaki fark nedir?

Sultanahmet Meydanı’nda bir adam astılar. Adam ters döndü. Gittim, ölüyü çevirdim, tıkır tıkır çekmeye başladım. Denklanşöre basarsın çeker, ölü-diri fark etmez. Ama morgdaki insanları, çocukları çekerken asabım bozuluyor.

Birisini habersizce çekmekle, arkadaş olup çekmek arasındaki fark nedir?

Dost bile olsan, onun haberi olmadığı bir anda resmini çekerim. Habersiz çekmek her zaman iyidir.

Bir nesneyi ya da kişiyi tek kare çekmekle, saatlerce çekmek arasındaki fark nedir?

Çok çekersen daha iyidir. Seçme imkanın olur.

Olay çekmekle portre çekme arasındaki fark?

Olay çekmek heyecanlandırır beni.

Peki fotoğraf çekmekle, çekilmek arasındaki fark nedir?

3/6/2007 - Radyocu Zeki Kayahan Coşkun: Matrax’ı dinleyen dinlenemez!

Neden dünyayı, gençleri ve geceyi olduğu gibi kabul etmiyorsunuz da radyoda gecenin bir yarısı birtakım atraksiyon-matraksiyon olaylarına giriyorsunuz. Genç radyocular rahatsız mı ne?

Radyocular rahatsız mı çok bilmiyorum. Meslek hayatıma ilk başladığım dönemlerde çok hassastım ve fevri çıkışlar yapıyordum. Ama sonra bunların hiçbir manasının olmadığını gördüm. Yani kimin ne dediği çok umrumda değil. Geceyi çok seviyorum. Çünkü gece dışındaki radyo saatlerinde insanlar bizi sadece bir yerden bir yere gidene kadar dinliyorlar. Eve ya da işe girdiğinde başka bir dünyaya dahil oluyorlar. Gece dinleyicileri çok sadık; benimle birlikte gidip uyuyor veya uykusuz kalıyor.

Gece yarısı millete mutfak robotu, mikser, saç kurutma makinesi gibi aletleri çalıştırtarak ses çıkarmaya zorlamak neyin nesi? Gecenin sessizliğinden mi ürküyorsunuz?

Gecenin miskinliğine inat hophop hoplayacağımız zıpzıp zıplayacağımız radyo programı bu. Çocukken radyonun içinde küçük adamlar, küçük kadınlar var diye hayal ederdik. Bu hayal ya da bu inanma şekli büyüyünce yok oluyor. Bu hayalin bu yaşlarda da kaybolmasını istemiyorum. Radyoyu televizyon gibi kullanıyorum ve insanların hayal gücünü zorlamak istiyorum.

Hakikaten o radyonun içine gece yarısı küçük küçük adamlar ve kadınlar girmiş oluyor.

(Gülüşmeler) Evet! Doğru işte bu.

Radyolarda gece ondan sonra buğulu sese volüme ve tazyik vermek moda iken siz neden bağırıp çağırıyorsunuz. Derdiniz ne?

99’da başladım bu işe ve 2002’ye kadar sıradan bir radyoculuk yaptım, kendimi de çok şey zannederek… Bu beni meslek hayatımda mutlu olmadığım bir yere götürdü ve yayın yönetmeni Kenan Işık da beni kovdu zaten. 6-7 ay sonra tekrar çağırdığında geceyi seçtim. Yapılmayanı yapmak istiyordum. Yapılanların hepsini çöpe attım. 2-3 ay anlaşılamadım tabii. (Gülüyor)

Sokağın bir kahraman eksiliği mi var?

Bu bir eksiklik mi diye oraya gidenlere sormak lazım. “Gecenin kahramanı olacağım.” diyen dinleyiciyi sokağa çıkarıyorum, olmadık şeyler istiyorum. Git bir esnafın camlarını sil, araçları durdur para iste, falan filan. Dinleyiciler de gidiyorlar. İnsanlara yıllar sonrası unutamayacağı anılar bırakmak istiyorum. Çünkü insana dair ne varsa yavaş yavaş kaybedeceğiz. İnsanlara ‘böyle bir şey yaptık’ şaşkınlığını yaşatmak istiyorum. Onların anısı olmak istiyorum.

İnsanların gece yarısı denilenleri yapmasını Türklerin itaat kültüründe mi arayacağız?

Aslında onlar da eğlenmek istiyorlar. Bu işin patronu bensem söylediğimi yapmalılar. Hayır yapmıyorum diye itiraz eden olmadı. Üniversite öğrencileri itaatkâr değil, anarşistti diye biliriz. Hayır değildir. Geçenlerde Denizli’de bağlaması olan gençleri sokağa çıkarıp Demokrasi Meydanı’nda türkü söylettim. Performanslarını beğenmeyince sözlü yerlerde ‘hımm’layın’ dedim. Polisler geldi. “Ona söyleyin, bu saatte hımlanmaz burada.” dedi polis. Telefonu kapatmaya zorladılar. “Sakın kapatmayın, iletişim özgürlüğünüz var” dedim. Beş polis aracı daha geldi ve telefon bir şekilde kapandı. Evimize hırsız girdiğini söylesek bu kadar çok polis aracı gelmezdi. Üniversiteli öğrenciye bakışım beni gerçekten çok büyük hayal kırıklığına uğrattı. Sonrasında da diğer illerden hımlamak için bizi arayanlar oldu. Geçen hafta dinleyicilerim Denizli’de aynı meydanda toplanıp fıslamak yasak mı diye, fıs fıs yaptılar. 50-60 kişi fıslayarak döndüler. Yasak değilmiş. (Gülüşmeler)

Milleti gece yarısı sokağa dökerek sosyal yardımlaşma ve beraberliği tahrik ettiğiniz için size dava açılabilir mi?

(Gülüşmeler) Açılabilir belki; ama biz de duruşmalara çok kalabalık şekilde katılırız.

Yaptırdığınız, ama yapmazdım dediğiniz ne var?

Şehir merkezinde şınav çekemezdim mesela. Ama şunu yapardım. İki dinleyicimiz sokak ortasında birbirini buldu. Birisinin arabası var, diğeri market işletiyor. Marketten gıdaları doldurttum araca ve bunları sokak ortasında dağıtmaya başladılar. Bir dinleyicimizin canı balık ekmek çekti. “Sepeti sarkıtsam bana getirirler mi?” dedi. Hay hay dedik! Eminönü’nden Çağlayan’a gittiler. Apartmandan sarkmış bir sepete balık ekmeği koydular. Bunu yapardım işte.

Sosyal yardımlaşmayı önemsiyorsunuz yani?

Sokağa çıkarmak istiyorum insanları. Hayat sokakta. Radyoyu da sokağa taşımak istiyorum. Arkadaşlıkları devam ediyor mu bilmiyorum; ama etmesini çok isterim.

Dinleyiciler gündüz huzurevlerini ziyaret ediyor, kan bağışı yapıyorlar. Bu gönüllülük sizin talebiniz mi; yoksa dinleyicilerin mi?

Web sitem ‘zekirdek.com’ adresinde iki yüz elli bine yakın üye var. Her ilin temsilcileri mevcut. İl temsilcileri bu tür organizasyonlar düzenliyorlar. Ben eğlenceli bir sivil toplum kuruluşu kurdum. Onlara balık tutmayı öğrettim.

Bir yanlış yaparlarsa sahiplenir misiniz?

Zannetmiyorum. Olsaydı 2002’den 2007’ye kadar olurdu. O kadar ciddi bir otokontrol sistemleri var ki, aralarına yanlış birileri girdiği zaman adımız kötüye çıkar diye dışlıyorlar.

Gece yarısı sokağa çıkan bayanlar açık bir rögar kapağından içeri düşebilir mesela.

(Gülüyor) Bir bayan gece dışarı çıktığı zaman evine dönene kadar telefonu kapatmıyorum zaten. Eve girdiğini duymam lazım.

İnsanlar ya dedikleriniz yapmıyorsa?

Yalan söyleyen dinleyiciyi ses tonundan, telaşından anlıyorum. Yalan söyleyen de az kişiyi de yayından aldım, kül yutmam çok zor. Ayrıca sitede o gece yaşanan olayların fotoğraflarını yayınlıyoruz. İnsanlar bakınca “Aa adam cidden sivilcelerini boyayıp göndermiş.” diyorlar.

Yapmak istediğiniz en çılgın etkinlik nedir?

Yayına girerken planlamıyorum. Hepsi doğaçlamayla çıkıyor. Kar yağsaydı ‘mangalımı aldım bekliyorum’ diyecek ve sucuk ekmek partisi yapacaktım. Küresel ısınma engel oldu.

Programı gündüz yapsanız etkili olur mu?

Gündüz yapamam. Oksijenimi kaybetmiş olurum. Tad kaçıran, kafa açan çok şey var gündüz. Ben deliyim ve delileri çok seviyorum. Bunun limitlerini zorlamayı da çok seviyorum. Eğlence olsun diye yapıyorum bu işi. Ama kalın kırmızı çizgilerim var. Karşı tarafı da düşünürüm.

Küçük esnafa da epeyce destek çıkıyorsunuz. KOSGEB gibi çalışıyorsunuz? (Gülüşmeler)

Gross ve süpermarketlerin çok zararı vara. Küçük esnafı gerçekten çok seviyorum. Bölümünde bizi arayan esnaf ürünlerinden ilk gelenlere veriyor. Telefonunu, adresini veriyoruz, ‘şahanesin’ diyor, kapatıyoruz. Dinleyicilerimin yorgan yatak altında beni dinlemisene de gıcık oluyorum.

Sizin deyiminizle program bitip de ‘defolup giderken’ ne düşünüyorsunuz?

Yayın bitiminde kendime puan veririm. Kendime ‘bugün de iyiydin ya da kötüydün’ derim Kötü bir program yapmışsam ertesi gün benim için çok huzursuz geçer. s.zengin@zaman.com.tr

‘Birkaç yıl sonra radyoyu bırakacağım’

Matrax’ın kuralları nedir?

18 yaşından küçükleri yayına almıyorum. Ama dinmelerine engel olamıyorum tabii. Bazı şeyler onları yanlış yönlendirebilir. Konuştuklarımız şaka yollu ama gerçekmiş gibi algılanabilir. Bazen belaltı muhabbeti ayarında kullanıyorum. Bunu yaparken içten içe rahatsız da oluyorum aslında. Ya on sekiz yaşından küçük biri ya da bir aile dinliyorsa diye? Tüm bunların otokontrolünü sağlayarak yapmaya çalışıyorum. Bir hafta içinde benimle konuşmuş olan dinleyici tekrar bağlanamıyor. İncir çekirdeğinin hacmine katkıda bulunamayan bağlanamıyor. Radyo istasyonları arasında sürekli dolaşıp yayınlara katılanlar da arayamaz.

Yükselen burcunuz, yayın frekansınızı etkiliyor mu?

Burçlara inanmam. Yükselen burcumu da bilmem.

Siz radyo dinliyor musunuz?

Dinlemiyorum.

Radyoculuk nereye kadar?

Birkaç yıl sonra radyoculuğu bırakmayı düşünüyorum. Çünkü yapacağım her şeyi yaptım. Başka şeyler yapmak istiyorum. Sahneyle ilgili deneyimler edinmek istiyorum. Televizyon istemiyorum. Radyo çok daha temiz. Ve kitaplar tabii ki.

Kahramanlarınızdan birisi de Adanalı Ayten Hanım. Nasıl bir keşiftir Ayten Hanım ki sizden bile çok dinleniyor?

(Gülüşmeler) Ayten Hanım gibi birçok dinleyici var. Onun biraz daha öne çıkmasının sebebi fütursuz olması. Bu fütursuzluğun ona sempati katması. Dilin kemiği yok derler ya! Onda hiç yok. Bu samimi yapısı yayına fazlaca yansıyor ve bunu dinleyiciler çok seviyor. Normalde herhangi bir radyo programına katılması mümkün değil; çünkü almazlar. Kötü bir Türkçe, kötü bir konuşma. Ama çok eğlenceli. Onun gibi üç beş delimiz var bizim, onlara arama sınırı yok. Bayramda gidip Ayten Hanım’ın elini öpenler oldu. Telefonu bozuldu diye telefon götüren var. Ayten Hanım da dinleyicilere kazak örüyor.

Sizi ziyarete gelen var mı?

Çok fazla; ama bu benim çok keyif aldığım bir şey değil. İşinizi yapamıyorsunuz çünkü.

Bunların görünmemesi üzücü mü?

Çok mutlu ediyor beni. Çünkü ben göre göre dinleyin, duya duya seyredin diye bir çıkarsama yapıyorum programda.

3/6/2007 - Suskun kız Fikret konuştu

Yıllar önce ‘Süper Baba’nın ‘asi kızı’ Elif olarak çıktı karşımıza. ‘Fiko’ ile aşkına tanıklık ettik o dizide. Aradan geçen onca yılda pek çok projede görev aldı. Şimdilerde Kanal D’de çarşamba akşamları ekrana gelen Yaprak Dökümü’nde Fikret karakteri ile karşımıza çıkıyor. Evet, Bennu Yıldırımlar’dan bahsediyoruz. Fikret’le artık esamisi okunmayan vicdanî sorumluluk hissimizi yeniden hatırlatan oyuncu, dizide dağılmanın eşiğindeki ailesini dışarıdan seyreden biri olarak karşımıza çıkıyor. Üstlendiği Fikret rolü, Bennu Yıldırımlar için adeta biçilmiş bir kaftan, hiç sırıtmıyor dersek yanılmış olmayız. Zaten 4 yıl boyunca İstanbul Şehir Tiyatroları’nda Fikret’i başarıyla sahneleyen de sanatçının ta kendisi. Fikret’in kendisiyle bu kadar örtüşmesini ise oyuncu şöyle açıklıyor: “1920’li yılları yaşayan bir ailenin parçalanma hikâyesini çekiyoruz; ama karşılaşılan sorunlar günümüzle aynı. Toplum olarak da fazla değişmediğimiz gerçeği ile karşı karşıyayız. Yani her ailede bir Fikret var.” Evet, yıllar geçiyor; ama aile içinde yaşanılan sıkıntılar hep aynı. Kuşaklararası çatışma günümüzde de yıllar öncesini aratmıyor. Bennu Yıldırımlar ile Beylerbeyi’ndeki (dizideki bahçeli ev) konaklarında görüştük. Dizinin karşılaştığı ilginin sebebini sorduğumuz Bennu Yıldırımlar’la sohbet, bakın bizi nerelere götürdü...

‘Yaprak Dökümü’ çarşamba akşamlarının en çok izlenen dizisi şu an. Sizce oyuncuların ortaya koyduğu performans mı yoksa Reşat Nuri Güntekin’in kaleme aldığı romanın gücü mü izleyicinin ilgisini çekti?

Ben bunu araştıracak durumda değilim; çünkü işin içindeyim. Bu, edebiyatçıların ve televizyon yorumcularının yapacağı bir iş. Romanın gücünden öte öykünün halkımızda olumlu bir karşılığı var. Bu bizi yüreğimizden yakalayan konulardan biri. Bir de yaptığımız ekip işi. Ne tiyatroda ne de dizide boşumuz olmadı. 400’ü aşkın oyun oynadık, salon hepsinde de doldu. Hiçbir zaman boş bir salona oynamadık. Şehir Tiyatrosu’nun tarihinde de ilk defa 100 bölüm üst üste oynanan ilk oyundur. Sanırım Reşat Nuri Güntekin’e rica edilmiş ve romandan tiyatroya uyarlanmıştır. Şimdi iki tane senaryo yazarımız var, onların 2006-2007 versiyonunu diziye uyarladılar.

Fikret gibi bir roman karakterini oynamak zor mu?

Şehir Tiyatrosu’nda oynamış olmam Fikret’in 2006-2007 yılları arasında geçen olaylara yaklaşımını tahmin etmemde kolaylık sağladı. Ayrıca romandaki Fikret ile dizideki Fikret çok farklı. Romanı okuyanlar bilir. Fikret çatı katında gözleri ileri derecede bozuk olan; ama hâlâ kitap okuyan biridir. Ailesiyle ilişkileri sıkı değildir. Ancak günümüz versiyonunda her şeye koşturan farklı bir Fikret var.

Dört yıl boyunca tiyatroda, şimdi de dizide Fikret’i oynuyorsunuz. Onunla adeta bütünleştiniz...

Fikret’in toplumda yansıması çok. Aile yaşantısı olarak bizim belli kurallarımız var. Bu kurallardan çabuk sıyrılamıyoruz. Dizide ailesi için enerjisini en fazla harcayan kişi Fikret; ama gerekli karşılığı görmüyor. Aile kurumuna her zaman saygılıyız; ama çağ ile birlikte gelişme yavaşlığı çekiyoruz. Çok fazla korumacı bir aile yapımız var. Çocukların bir şeyler denemesi adına önayak olmayıp geride duruyoruz. Bu da kendi ayakları üzerinde duran ve kendi kararlarını veren bireylerin yetişmesini engelliyor.

Aile içinde bazı şeyler kolay değişmiyor ama...

Evet bu doğru. Biz zaten toplum olarak kısırdöngülerden çok hoşlanıyoruz. Tabii ki ailede yaşamanın belli kuralları olmalı ve ailedekilerin başlarından neler geçtiğini anlatabileceği bir ortam içinde olması gerek. Devamlı saklanan sorunlar büyüdükçe büyür. 1920’li yılları yaşayan bir ailenin parçalanma hikâyesini çekiyoruz; ama karşılaşılan sorunlar günümüzle aynı. Toplum olarak da fazla değişmediğimiz gerçeği ile karşı karşıyayız. Yani her ailede bir Fikret var diyebilirim.

Uzun yıllar aynı karakteri canlandırdınız. Gerçek ile kurgu arasında bir gel-git durumu yaşadığınız oluyor mu?

Doğrusunu söylemek gerekirse dizi, aile yaşantımı etkilemiyor. Öyle olursa benim psikiyatriste gidip tedavi görmem gerekir. (Gülüşmeler) Etkisinde kaldığım çok daha başka şeyler var. Mesela ülkemin nereye doğru gittiğini düşünüyorum.

Fikret’i ekranda izlerken ne düşünüyorsunuz?

Elinizde yazılmış bir metin var ve onun dışına çıkamıyorsunuz. Ancak bizim dışımızda bazı gelişmeler de oluyor. Mesela çekimler 90 dakikaya çıkartılıyor. Burada ben işimi daha iyi nasıl yaparım diye düşünüyorum. İşin dışındaki insanların bugüne kadar daha çok şey yazması gerekirdi. Mesela edebiyat uyarlaması konusunda birilerinin bir şeyler yapmasını beklerdim. Ne kadar uyarlama yapılıyor ki şu sıra. Ben yapı olarak biraz daha dıştan bakmaya çalışıyorum.

Günümüzde ailenin yükünü çeken fedakâr tipler mutlaka var. Fikret, bu insanlara neler öğretebilir?

Bazıları ailelerinin ayakta kalması adına fazlaca fedakârlıkta bulunur. Ama bu insanlar da dünyaya bazı şeylerin yükünü çekmek için gelmedi. Biz bu insanları buluyor ve yükü omuzlarına yıkıyoruz. Doğru bir yöntem mi, değil! Herkesin yaşaması gereken bir hayatı var. Birlikte hareket edilecekse herkesin aynı duygu içinde olması gerek. Zaten bir kişi ile olmuyor, mutlaka patlak veriyor. Bu konulara dikkat edip, aile içinde fedakârlıkta bulunanları biraz daha gözetip rahat nefes alabilmelerini sağlamalıyız. Fikret’ten alabilecekleri şey budur. Nasıl olsa teyzem benim yerime her şeyi düşünür, yapar diye düşünülürse o teyze çöker. Buna da kimsenin hakkı yok.

Dizi ekrandaki yerini buldu ve yaşanan entrikalar izleyicinin ilgisini çekiyor.

Dizi yerini gerçekten iyi buldu. Zaten ümitsiz de değildim. Kendimce tespit ettiğim bir şey var ki; tiyatroda Ali Rıza Bey’i Savaş Dinçer oynamıştı. Seyircinin oyun sonunda gözyaşlarını tutamadığını görüyorduk. Hep düşünürdüm neden diye. Çünkü aile içi iletişimde bir bozukluk var, insanlar keşke anne ve babamla daha iyi iletişim kursam diye düşünüyor. Hep keşkeler var toplumumuzda. O yüzden insanlar kendince arınarak çıkıyordu oyunumuzdan.

Anne-babaya saygı romanlarda mı kaldı?

Bizden sonraki nesiller için ne yapmalıyız diye düşünmeliyiz. Çocuklarımızın, torunlarımızın yanında ne kadar olabileceğiz, onları ne kadar anlayabileceğiz? Zaten anlamak her zaman uzlaşma demek değildir. Ama herkes karşısındakinin karakterine saygı göstermeli. Böyle olursa ortak bir nokta bulunabilirmiş gibi geliyor bana. Sonuçta anne-babadan ve aileden kişiler çok az oluyor hayatımızda.

Her hafta başka bir olay oluyor ve dizide gülen insan neredeyse yok. Belki bu durum biraz da senaryo ile ilgili. Biz kamera arkasında neler olduğunu da merak ediyoruz.

Çok iyi bir ekiple çalıştığımızı söylemek isterim. Herkes işini inanarak yapıyor. Zaten biz inanmazsak izleyenler de inanmaz. Bunun dışında tabii ki kendi hayatlarımız var. Şakalar yapıyoruz, gülüyoruz; ama ‘kayıt’ dendiği zaman her şey bir anda değişiyor.

Yaprak Dökümü önümüzdeki yıl da devam edecek mi?

Tabii ki, seneye de devam edeceğiz. Bugünlerde düğüm noktalarını atıyoruz. Sonra bir tatil süreci var.

Kendinize ve en önemlisi çocuğunuza bu koşuşturmaca arasında zaman ayırabiliyor musunuz?

Hayat koşuşturmalar arasında geçip gidiyor. Hoş, ben zaten koşuşturma olmadığı zaman rahatsız olan biriyim. Bir şekilde hayat sessiz ve çabuk geçiyor. Mesela yaz döneminden pek hoşlanmam, bunun yanında sıcağı da çok sevmem. Çocuğuma vakit ayırma konusuna gelince; elimden geldiğince ayırıyorum.

Otobüse binecek parası olmayana ‘niye tiyatroya gelmiyorsun?’ denemez